رجا ( 1320 - 1243 ) محمّد على رجاء زفره‌اى ، معروف به ملّا رجا ، فرزند حسن ، در محرّم سال 1281 هجرى قمرى ( 1243 ش ) در روستاى زفره كوهپايهء اصفهان از مادر زاد . وى در كودكى به مرض آبله مبتلا گرديد ، در نتيجه دست راستش خشك شد و از حركت افتاد و ناگزير با دست چپ مىنوشت . رجاء به كسب دانش پرداخت و در فنون ادب از صرف و نحو و عروض و قافيه و بديع و از علوم غريبه ، چون رمل و جفر ، صاحب اطلاع گرديد و سرانجام در بيست و هفتم محرّم 1361 ( بهمن 1320 ) در زادگاهش چشم از جهان فروبست و در همان جا به خاك سپرده شد . رجا از شاعران توانمند بود به خصوص در قصيده‌سرائى آن هم قصائد سهل و ممتنع كم نظير بود و نشان مىدهد ضمن تسلّط به قواعد عروضى زبان ، به فقه اللغة تبحّر كافى داشته است . مرحوم رجاء داراى چهار فرزند ذكور و سه فرزند اناث بود و پسرانش به نام‌هاى عبد الجواد متخلّص به ( اختر ) متوفّى 1343 قمرى ، عبد الرّزاق متخلّص به ( اخضر ) متوفّى 1350 قمرى ، محمّد حسن رجايى و كمال رجايى . رجاء داراى آثار و تأليفاتى است كه بيشتر آن‌ها منظوم مىباشد : 1 - بستان الشّعراء ( در عروض و قافيه ) ؛ 2 - ركاز الدّعوات ( در سرائر مربعات ) ؛ 3 - عمان الحساب